Doorvoelen om verder te komen
Ik geloof steeds meer dat echte groei niet ontstaat door alles wat pijn doet weg te duwen, maar juist door de moed te hebben om het aan te kijken.
De afgelopen jaren heb ik zelf mogen ervaren wat lichaamssessies, ademwerk en plantceremonies met je kunnen doen. Niet omdat ze je een snelle oplossing geven, maar omdat ze je soms brengen naar plekken waar je normaal gesproken liever niet komt. Naar emoties, herinneringen, overtuigingen en oude patronen die diep in je lichaam opgeslagen kunnen liggen. En juist daar begint voor mij het echte werk.
Soms betekent dat huilen. Soms boosheid voelen. Soms verdriet waarvan je niet eens precies weet waar het vandaan komt. Soms een enorme weerstand tegen wat zich aandient. En soms juist een diepe rust, een inzicht of het gevoel dat er eindelijk iets mag loskomen. Ik heb geleerd dat ik niet alles hoef te begrijpen voordat ik het mag voelen.
Door te doorvoelen ontstaat ruimte. Ruimte om oude lagen los te laten, om mezelf beter te leren kennen en om steeds bewuster keuzes te maken vanuit wie ik werkelijk ben. En misschien is dat ook iets wat ik belangrijk vind om te delen wanneer ik hierover schrijf op social media.
Wanneer ik een stukje van mijn proces deel, betekent dat niet automatisch dat ik diep in de put zit. Het betekent niet dat het slecht met me gaat. Soms is wat je ziet juist een momentopname van iemand die bewust naar binnen kijkt. Iemand die niet wegloopt voor wat er gevoeld wil worden.
Want groei ziet er niet altijd uit als geluk, kracht en een grote glimlach. Soms ziet groei eruit als stilstaan. Als kwetsbaarheid. Als een laag die je opnieuw tegenkomt. Als erkennen dat iets nog steeds geraakt wordt.
Ik hoef niet te doen alsof ik alles al verwerkt heb om anderen te kunnen begeleiden. Sterker nog: ik vind het juist belangrijk dat ik als therapeut ook mijn eigen proces blijf aangaan.
Practice what you preach
Als ik anderen uitnodig om naar binnen te kijken, oude patronen te onderzoeken, hun lichaam te voelen en ruimte te geven aan dat wat zich aandient, dan vind ik het belangrijk dat ik dat zelf ook blijf doen.
Mijn eigen zelfwerk stopt niet omdat ik therapeut ben. Misschien begint het daar juist opnieuw. Ik ben niet boven mijn cliënten gaan staan omdat ik bepaalde dingen heb geleerd. Ik blijf mens die blijft ontdekken, voelen en groeien. En iedere keer wanneer ik mezelf weer durf aan te kijken, ontstaat er een stukje meer vrijheid.
Niet omdat het leven daardoor altijd makkelijk wordt. Maar omdat ik steeds minder hoef weg te duwen en steeds meer mezelf kan zijn. Dat is voor mij de essentie van het proces: niet weg van jezelf, maar juist steeds dieper naar jezelf toe. Om uiteindelijk niet alleen meer te weten wie je bent, maar het ook werkelijk te kunnen voelen.
